— Najpokorniejsze

— Najpokorniejsze dzięki, o panie mój! — van Obberghen Skłonił się nisko, lecz odrobinę mniej skwapliwie i troszkę sztywniej, niż wynikałoby to z wymogów protokołu. — Co zamierzasz? — Budować. — Gdzie? Komu? — Są bogate stolice prócz Kopenhagi: Paryż, Prar ga, Gdańsk, może Londyn... W Niderlandach wojna, w Niemczech bieda, lepszy już Madryt, tam wiele złota. — Czemu nie u mnie? — Nie zamierzasz, panie, dość bogatej i wyniosłej budowli na czas najbliższy. — A spokojna praca, poprawki, rozbudowa? — Nie dla mnie. — Gdybym ofiarował ci wysoką pensję? — I tak pójdę szukać. — Czego? Szczęścia? — Nie, wielkości. To różnica. — A jeśli ja będę ci mógł ją dać? — Jak? Nie w szkatule rzecz. Fryderyk podniósł się z fotela, co rzadko mu się zdarzało w cudzej obecności. — Największa budowla świata. Poprawiona Wieża Babel... Ale nie do nieba, do mechanizmu Wszechrzeczy. Wiem, że istnieje pewna sekwencja znaków...