— Mój człowiek

— Mój człowiek jest już bliski złamania kodu i dorobienia klucza. Nie czyta z zakazanych ksiąg, ale z racji liczb i rozumu. Czy podjąłbyś ryzyko? — Ryzyko? — Tak, bo tylko tędy droga do wielkości ponad innymi. Król zaniósł się płytkim, suchym kaszlem. — Wierzę, że mi zdrowie i ludzka pomoc pozwolą dokonać tego dzieła. Przyjmujesz? — Nie. — Czemu? Boisz się, że ci króla opiekuna nie-stanie? — Nie. Nie tego... — Więc jaka jest twoja pycha, skoro odsłoniłem ci królewską? — Chcę wielkości tu i teraz. I bez tej niepewnBJ próby. Zwolnij mnie. — To jest mała wielkość. Bez szaleństwa. — Tylko takiej pragnę, którą pomacam, wypróbuje; łapą... ?— Więc jesteś wolny. Może cię jeszcze wezwę, kiedy zapragnę wznieść zwyczajną twierdzę albo bogato ozdobioną letnią rezydencję dla nowej nałożnicy. Żegnaj. — Dziękuję. Tak więc, niezależnie od tego, czy rozmowa taka lub podobna mogła się kiedykolwiek odbyć, młodemu Flamandowi posłużyła królewska opieka. Nowej, godnej siebie roboty pojechał szukać jako mistrz zasłużony i hojnie wynagrodzony, nie zaś jako nikomu nie znany praktykant u najeźdźców. Nie dziw więc, że nie tylko budowniczowie podróżowali po całym — w końcu nie tak wielkim — świecie ówczesnym, w poszukiwaniu swej przyszłej chwały i dzieła. Budowniczy niegdyś: wolny najmita sztuki. Budowniczy dziś: skaj-daniony ze swym biurem i pryncypałami, jeśli jedzie w świat, to poprzez wyproszony paszport. Dlatego może nie ma już wielkich budowniczych, a habilitacji przybywa więcej niż dzieł.